Babyonline.pl
 
 
Gry
Rozwiń menu

Choroby autoimmunologiczne. Jak je rozpoznać i leczyć?

| aktualizacja: 11.12.2017 | 4

Choroby układu immunologicznego powodują, że organizm sam siebie zwalcza. Hashimoto czy celiakia to tylko niektóre z nich. Jakie są pozostałe? Sprawdź!

separator
Wyślij e-mailem
separator
Oceń :
(2)
Choroby autoimmunologiczne
fot. Fotolia
Układ immunologiczny w organizmie człowieka służy do rozpoznawania i eliminowania wszelkich szkodliwych dla niego czynników, takich jak bakterie, wirusy, toksyny, komórki nowotworowe, pasożyty. Jeśli nie funkcjonuje prawidłowo, wówczas organizm nie umie się przed nimi dostatecznie bronić. Choroby układu immunologicznego to takie, które osłabiają odporność immunologiczną organizmu, powodując, że organizm tak naprawdę sam siebie wyniszcza.

Jakie są choroby autoimmunologiczne?

Do chorób autoimmunologicznych zaliczamy:
  • chorobę Hashimoto,
  • atopowe zapalenie skóry,
  • łuszczycę,
  • toczeń,
  • stwardnienie rozsiane,
  • celiakię,
  • sarkoidozę,
  • chorobę Crohna,
  • cukrzycę typu 1,
  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego,
  • chorobę Addisona,
  • chorobę Gravesa-Basedowa,
  • twardzinę.
Jak rozpoznać, że twoje dziecko cierpi na którąś z nich i jak przebiega leczenie? Przeczytaj!

Hashimoto

Choroba Hashimoto powoduje, że przeciwciała niszczą tarczycę, powodując jej przewlekły stan zapalny. Może prowadzić niedoczynności tarczycy. Objawami, które mogą sugerować, że dziecko cierpi na Hashimoto, są:
  • ciągłe zmęczenie, brak energii, senność
  • stałe uczucie zimna
  • bardzo sucha, łuszcząca się skóra
  • wypadanie włosów
  • przybieranie na wadze, którego nie da się uzasadnić nadmiarem jedzenia
  • zaparcia
  • zły, depresyjny nastrój
  • kłopoty z pamięcią i koncentracją
  • zaburzenia miesiączkowania
Choroby Hashimoto nie da się wyleczyć, jednak można zapobiegać jej skutkom: leczyć niedoczynność tarczycy, poprzez podawanie syntetycznego hormonu zastępującego ten, którego brakuje.

Atopowe zapalenie skóry

Atopowe zapalenie skóry może ujawnić się u noworodków, a może też u starszych dzieci w wieku 6-7 lat. Dotychczas nie stworzono leku, który by całkowicie eliminował chorobę, jedyne leczenie, jakie się stosuje, to reagowanie na objawy. Te najbardziej charakterystyczne to:
  • zaczerwieniona, wysuszona i podrażniona skóra na policzkach
  • wypryski na zgięciach rąk i nóg
  • swędzenie
Skórę z AZS należy w szczególny sposób natłuszczać. Można też stosować kąpiele w krochmalu. Szczególnie ciężkie przypadki atopowego zapalenia skóry należy leczyć sterydami.

Łuszczyca

Łuszczyca to choroba skóry, która objawia się czerwonymi plamami, jakby łuskami na ciele chorego. Najczęściej pojawiają się one na łokciach, dłoniach, stopach, kolanach, owłosionej skórze głowy. Choroba ta jest nieuleczalna, można jedynie zmniejszać jej objawy, stosując odpowiednie kremy i maści. Podaje się też leki doustne. Dobre efekty przynosi fototerapia, czyli naświetlanie skóry. Ważne jest też stosowanie odpowiedniej diety, unikanie alkoholu i papierosów i unikanie stresu, bo te czynniki mają duży wpływ na rozwój lub zahamowanie choroby.

Celiakia

Celiakia to choroba polegająca na nietolerancji glutenu, czyli białka zapasowego zawartego w zbożach takich jak pszenica, żyto, owies i jęczmień. Toksyczne działanie glutenu prowadzi do uszkodzenia jelita cienkiego, a w efekcie składniki odżywcze z przyjmowanych pokarmów nie wchłaniają się w prawidłowy sposób. Wbrew powszechnej opinii, wcale nie jest to choroba wyłącznie wieku dziecięcego. Chorzy na celiakię muszą wykluczyć z diety gluten na całe życie, w przeciwnym razie choroba może nawracać. Klasyczne objawy celiakii to:
  • luźne stolce, biegunki, bóle brzucha, wzdęcia;
  • blada skóra, anemia;
  • bóle kości, stawów;
  • kurcze mięśni, mrowienie w stopach, nogach;
  • obrzęki, wybroczyny na skórze;

Choroba Gravesa-Basedowa

Choroba Gravesa-Basedowa związana jest z nadczynnością gruczołu tarczowego. Powoduje nadmierną produkcję hormonów tarczycy i powiększenie gruczołu, czyli powstanie tzw. wola (w 80% przypadków). Czasami pojawia się także wytrzeszcz (dotyczy ok. 10-30% chorych). To dwa bardzo charakterystyczne objawy choroby Basedowa. Choroba ta jest przyczyną pierwotnej nadczynności tarczycy i musi być leczona pod kontrolą i zgodnie z zaleceniami endokrynologa.  

Sarkoidoza

Jest to choroba, która atakuje głównie płuca, ale może też zająć inne organy, jak serce, wątrobę. Związana jest z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu immunologicznego, jednak wciąż nie wiadomo, co jest dokładną przyczyną jej powstawania. Głównymi objawami sarkoidozy są:
  • zmęczenie
  • brak apetytu
  • osłabienie organizmu
  • podwyższona temperatura ciała
  • zmiany hormonalne
Prawidłowe zdiagnozowanie sarkoidozy możliwe jest po przeprowadzeniu dokładnych badań w szpitalu. Leczenie uzależnione jest od postaci choroby. Bywa, że choroba ustępuje samoistnie.

Toczeń

Przyczyna powstawania tej choroby autoimmunologicznej nie jest do końca znana. Prawdopodobnie może mieć ona podłoże genetyczne, ale może też wynikać z problemów hormonalnych. Osoby chore na toczeń nie powinny nadmiernie wystawiać ciała na działanie światła słonecznego, ponieważ to powoduje wzmożenie objawów. Typowe objawy tocznia to:
  • obniżenie masy ciała;
  • stan podgorączkowy;
  • znaczne osłabienie organizmu.
Objawy te są dość typowe także dla innych chorób, ich wystąpienie nie daje więc jednoznacznej diagnozy. Ale typowym objawem, który występuje w ponad połowie przypadków zachorowania na toczeń jest pojawienie się na twarzy rumienia w kształcie motyla. Toczeń należy leczyć, ponieważ może doprowadzić on do niewydolności nerek i konieczności przeprowadzenia przeszczepu.

Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane jest chorobą układu nerwowego. Polega na tym, że impulsy nerwowe nie są przekazywane w prawidłowy sposób. Ostatecznie może to prowadzić nawet do inwalidztwa. Pierwsze objawy choroby to przewlekłe zmęczenie i zaburzenia widzenia. Może dojść też do pozagałkowego zapalenia nerwu wzrokowego. Inne objawy stwardnienia rozsianego to:
  • zaburzenia równowagi;
  • zaburzenia czucia;
  • niedowład kończyn;
  • sztywność mięśni;
  • problemy z oddawaniem moczu i wypróżnianiem się;
  • zaburzenia koncentracji;
  • zły nastrój, depresja.
Leczenie stwardnienia rozsianego zależy od przebiegu i nasilenia choroby. Chory otrzymuje odpowiednie leki hamujące objawy, ale też działające zapobiegawczo. Istotne jest także dbanie o siebie na co dzień – nie przemęczanie się, utrzymywanie prawidłowej masy ciała.

Choroba Crohna

Choroba Leśniowskiego-Crohna polega na tym, że w przewodzie pokarmowym utrzymuje się przewlekły stan zapalny, od jamy ustnej aż do końca odbytu. Dotyka ona głównie ludzi młodych, między 15 a 25 rokiem życia. Brak odpowiedniego leczenia prowadzi do niedrożności jelit, ponieważ choroba ta powoduje powstawanie zmian w błonie śluzowej, które utrudniają przemieszczanie się treści pokarmowej. Wśród objawów wskazujących na chorobę Crohna należy wymienić:
  • silne bóle brzucha;
  • wzdęcia;
  • liczne afty w jamie ustnej;
  • stan podgorączkowy;
  • brak apetytu;
  • znaczny spadek masy ciała;
  • niedokrwistość.
Choroba Leśniowskiego-Crohna zwiększa ryzyko nowotworu. W procesie leczenia istotne jest nie tylko przyjmowanie odpowiednich leków, lecz także prowadzenie oszczędnego trybu życia, a w przypadku pogorszenia stanu zdrowia – leżenie w łóżku. Należy także unikać stresu i używek oraz zadbać o dietę bogatą w białko, żelazo, witaminy, a także kwas foliowy. Niewskazane jest natomiast spożywanie dużych ilości błonnika i tłuszczów.

Cukrzyca typu 1

Cukrzyca typu 1 to inaczej cukrzyca insulinozależna. Na chorobę tę zapadają najczęściej dzieci w wieku 10-12 lat oraz nieco rzadziej nastolatki do 19 roku życia. Cukrzyca typu 1 jest dziedziczna. Jej charakterystyczną cechą jest wysoki poziom cukru we krwi (zawsze, niezależnie od pory dnia przekraczający 200 mg%). Poza tym cukrzyca typu 1 daje następujące objawy:
  • uczucie senności;
  • ogólne osłabienie organizmu;
  • spadek aktywności, brak ochoty na zabawę;
  • spadek masy ciała;
  • nadmierne pragnienie;
  • częstomocz;
  • przykry zapach z ust;
  • uczucie rozdrażnienia, wzrost agresji;
  • sucha skóra;
  • mdłości, bóle brzucha;
Może pojawić się także śpiączka, a także dojść do zapaści.
Cukrzycę insulinozależną należy leczyć, w przeciwnym razie choroba ta prowadzi do śmierci. Chory musi przyjmować insulinę kilka razy w ciągu dnia oraz monitorować poziom cukru we krwi.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Jest to choroba zapalna jelit. Pierwsze oznaki choroby pojawiają się zwykle u ludzi młodych, między 15 a 25 rokiem życia. Typowe objawy wrzodziejącego zapalenia jelita grubego to:
  • biegunka;
  • ból brzucha;
  • gorączka;
  • zmniejszenie masy ciała;
  • osłabienie organizmu.
W większości przypadków choroba ta ma łagodny przebieg. Zawsze jednak należy skonsultować ja z lekarzem. W przypadku poważniejszego przebiegu konieczne jest leczenie szpitalne lub ambulatoryjne. Nie można lekceważyć tej choroby, ponieważ powikłania, jakie mogą jej towarzyszyć, mogą zagrażać życiu chorego. W przypadku obfitych krwawień z przewodu pokarmowego konieczne jest przetoczenie krwi, aby zapobiec niedokrwistości. Oprócz leczenia farmakologicznego, czasami konieczne jest też leczenie chirurgiczne. Nie da się całkowicie wyleczyć wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, ale można znacznie zmniejszyć jego objawy.

Choroba Addisona

Choroba Addisona polega na niewydolności nadnerczy. Pojawia się u osób z chorobą Hashimoto. Często współwystępuje z cukrzycą typu 1. typowe objawy choroby to:
  • wypadanie włosów;
  • osłabienie organizmu;
  • niechęć do aktywności fizycznej;
  • brunatne zabarwienie skóry;
  • brak apetytu,
  • nudności, wymioty;
  • wahania nastroju;
  • obniżenie ciśnienia tętniczego;
  • ciągłe uczucie zimna.
Jeśli we krwi jest zbyt mało jonów sodu, a zbyt dużo jonów potasu, wówczas należy wykonać badania w kierunku choroby Addisona. W procesie leczenia oprócz stosowania odpowiednich leków ważne jest także suplementowanie syntetycznego odpowiednika kortyzolu, a także dbanie o to, by w diecie znalazła się odpowiednia ilość sodu i potasu. Brak leczenia prowadzi do śmierci.

Twardzina

Twardzina to choroba polegająca na włóknieniu skóry na skutek nadmiernej produkcji kolagenu. Potocznie mówi się, że „zamienia ludzi w kamień”, ponieważ włókniejąca skóra i narządy wewnętrzne stają się twardsze. Choroba ta dotyka zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci. W chwili obecnej nie ma jeszcze leków, które by eliminowały całkowicie twardzinę lub chociaż spowalniały jej przebieg. Chory musi bardzo dbać o odpowiednie nawilżenie skóry, a także o to, by nie eksponować na zimnie rąk i nóg. Zakazane jest także palenie papierosów.  
separator
Wyślij e-mailem
separator separator
Komentarze (4)
avatar

Eryka
Eryka | 2017-11-21 14:00 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Choroby autoimmunologiczne są bardzo podstępne. Sama choruję na toczeń i wiele lat musiało upłynąć, zanim ktokolwiek zdiagnozował u mnie tę chorobę.

Odpowiedz

Oiu
Oiu | 2017-11-21 13:59 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Wszystkie te choroby brzmią strasznie, ale chyba nie wszystkie występują równie często? O ile słyszałam o cukrzycy czy AZS, to już o twardzinie czy chorobie Addisona niekoniecznie. Tyle się człowiek nauczy!

Odpowiedz

Piotrek
Piotrek | 2017-11-21 13:58 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Widzę pewną zależność: w każdej chorobie autoimmunologicznej kluczowym objawem jest osłabienie. Tylko jak odróżnić te wywołane poważną chorobą od zwykłego przeziębienia?

Odpowiedz

Sara
Sara | 2017-11-21 13:56 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Przeraża taka ilość chorób autoimmunologicznych. Nie dość, że trzeba chronić malucha przed drobnoustrojami, to jeszcze i tak może pójść coś nie tak :(

Odpowiedz
X

Logowanie

avatar

Nie masz jeszcze konta ?

Zarejestruj się




Zapomniałeś hasła?