Babyonline.pl
 
 
Rozwiń menu

Nadmiernie wrażliwe dziecko

| 24.07.2007, aktualizacja: 11.04.2013 | 6
separator
Wyślij e-mailem
separator
Oceń :
(19)
niemowlę, mama, płacz
Wielu rodziców, opisując swoje dziecko, jako jedną z pierwszych, zwykle negatywnych, cech podaje jego nadwrażliwość.
Wielu rodziców, opisując swoje dziecko, jako jedną z pierwszych, zwykle negatywnych, cech podaje jego nadwrażliwość. A tymczasem to od ich postawy zależy, czy stanie się ona dla dziecka problemem czy dobrodziejstwem.

Są niemowlęta tak wrażliwe, że wybuchają płaczem wtedy, gdy mama, karmiąc je piersią głośniej coś powie albo się zaśmieje. Gdy są starsze, czują się zupełnie zagubione w większej, ruchliwej i rozkrzyczanej grupie rówieśników. A w kinie lub na balu karnawałowym zatykają uszy, chroniąc je przed nadmiarem decybeli. O nadmierną wrażliwość dorośli posądzają także dziecko, które nie lubi kąpieli i przebierania, niechętnie nosi na ubranko, które ma metkę, jest zbyt sztywne lub szorstkie, narzeka przy jedzeniu zupki, że ma ona dziwny zapach i budzi się natychmiast, gdy ktoś wejdzie do pokoju lub zapali w nim światło.

Czytaj też: Jaki temperament ma twoje dziecko? Sprawdź!

Cecha ta jest również utożsamiana z lękiem małego człowieka przed nowymi sytuacjami i nieznanymi osobami. Tymczasem dziecko, którego niedojrzała psychika ma słabo jeszcze ukształtowane mechanizmy obronne, nie potrafi sobie poradzić z silnymi i różnorodnymi bodźcami. Naturalną reakcją jest unikanie negatywnych doznań. Problem rodzi się, gdy liczba sytuacji wywołujących je z wiekiem nie maleje, lecz rośnie.

Geny czy wychowanie?

Trudno jednoznacznie stwierdzić na ile wrażliwość jest wrodzoną (podobnie jak nieśmiałość czy agresywność) cechą osobowości, a na ile rodzi się pod wpływem wychowania dziecka. Niektórzy psycholodzy twierdzą, że wrażliwość jest dziedziczną cechą charakteru. Czyli na to, jaka jest nasza pociecha wpływa to, jacy sami byliśmy w dzieciństwie. Nie podlega już natomiast dyskusji fakt, że na poziom wrażliwości noworodka wpływ mają między innymi emocje, które jego mama przeżywała w czasie ciąży. Jeśli żyła ona w ciągłym pośpiechu i stresie, często się denerwowała, niepokoiła, przeżywała konflikty w pracy lub w domu, nie umiała lub nie miała czasu, żeby odpoczywać, wszystkie jej uczucia i stany psychiczne udzieliły się również maleństwu, które nosiła w sobie. Także jej zachowanie i sposób, w jaki obecnie reaguje na potrzeby niemowlęcia mają wpływ na jego stan emocjonalny i kształtowanie się późniejszej postawy wobec świata.

Czytaj też: 10 sposobów na okazywanie dziecku miłości

Ale bez względu na to, jakie są przyczyny nadmiernej wrażliwości maluchów, niektóre dzieci już z chwilą przyjścia na świat po prostu wymagają więcej uwagi, czułości, bo silniej reagują na bodźce słuchowe czy wzrokowe, a inne mają wrodzoną odporność psychiczną i nie reagują tak impulsywnie na sygnały z zewnątrz. Umiejętne wczucie się w sytuację malca jest kluczem do jego wychowania.

Co powinien robić rodzic nadwrażliwego dziecka?

Nadwrażliwe dziecko odczuwa bodźce, których jego rówieśnicy niemal nie zauważają lub które w małym stopniu im przeszkadzają. Najczęściej takie się rodzi i takie pozostaje przez całe życie. Z tego względu częściej niż inni cierpi.
Takie maluchy są podatne na zranienia – chłopcy są wstydliwi i mniej sprawni od swych kolegów, a dziewczynki łatwiej doprowadzić do płaczu niż ich rówieśnice. Lepiej funkcjonują oni w małej grupie i wśród znajomych twarzy.

Czytaj też: 10 niegrzecznych przykazań - jak wychować szczęśliwe dziecko?

Jeśli w pierwszych latach życia dziecko będzie miało do czynienia z dominującymi rodzicami a potem rówieśnikami, to jego wrażliwość może stać się dla niego ciężarem i istnieje ryzyko, że rozwiną się w nim wewnętrzne zaburzenia i sprzeczności (silnie przeżyje pierwsze konflikty pomiędzy tym, co odczuwa a tym, co narzuca otoczenie). Natomiast ciepli, dodawający otuchy, stawiający rozsądne ograniczenia, doceniający jego mocne strony i wzmacniający te słabe rodzice umiejętnie przygotują nadwrażliwe dziecko do radzenia sobie z trudnymi sytuacjami i własnymi negatywnymi emocjami, jakie one budzą.

Czy nadwrażliwość zaburza rozwój?

Trudności z zasypianiem, ucieczka w apatię, lęki, objawy nerwicowe to sygnały, że maluch z czymś sobie nie radzi i potrzebuje pomocy. Warto pamiętać, że dopiero 4-, 5-latek potrafi nazwać uczucie strachu, którego źródłem jest jego zbytnia wrażliwość. Jeśli mama i tata nie dostrzegają problemów swojej pociechy lub je zlekceważą (pomyślą, że z tego „wyrośnie”), w wieku szkolnym może dojść do tzw. ucieczkowego zaburzenia osobowości. Dziecko dorastając staje się wycofanym, biernym dorosłym, który unika wszelkich kontaktów, odpowiedzialności, podejmowania decyzji.
Pamiętaj! Jeśli czujesz się bezradna wobec problemów swojego dziecka, dla jego dobra poproś o pomoc psychologa.

Czytaj też: Najczęstsze błędy wychowawcze, jakie popełniają rodzice

separator
Wyślij e-mailem
separator separator
Komentarze (6)
avatar

Pięknotka
Pięknotka | 2014-02-11 13:12 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Bardzo dziękuje za artykuł. Moja córcia przez swoją nadmierną wrazliwość troszkę opóźnia się ruchowo. A na zajęciach z panią od ćwiczeń głośno płacze, boi się nowych miejsc.. Długo się zastanawiałam dlaczego tak jest, przecież się z mężem nie kłócimy, staramy sie ją uszczęśliwać..teraz już wiem, że emocje mamy odbijaja się na zachowaniu dziecka - ja niestety ciągle się denerwuje na właśnie takiego biernego dorosłego, który mimo podeszłego wieku nie ma poczucia odpowiedzialności. Bez kłótni, ale moje dziecko widzi moje skrywane negatywne emocje. Postaram się odpuścić i pomóc córeczce jak potrafię najlepiej by czuła się kochana i zawsze mogła liczyć przynajmniej na swoich rodziców.

Odpowiedz

justka79
justka79 | 2013-07-29 23:26 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

jestem mamą dziewczynki z wysoką nadwrażliwością, to naprawde ciężka praca, nie jest lekko, ale najgorsze są komentarze innych zwalajace całą winę na mnie, że sie za bardzo z dzieckiem cackałam, że za bardzo rozpuściłam itp. Niestety ci ktorzy mają normalne dzieci zupełnie nie potrafia zrozumieć problemu. Dlatego dziękuję za artykuł, dzięki niemu wiem że nie jestem sama.

Odpowiedz Pokaż odpowiedzi

k17
k17 | justka79 | 2013-09-05 01:27 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

czesc, czytam wlasnie Twoja wypowiedz.
Moja 3,5 letnia coreczka tez cierpi na wysoka nadwrazliosc i tez slysze ciagle, ze za bardzo rozpuscilam itp co nie jest prawda, bo po prostu moje dziecko urodzilo sie z takim temperamentem,
to ciezka praca wychowywac takie dziecko, bo kazdy ruch i gest trzeba robic inaczej, i miec czasami nadludzka cierpliwosc, z czym ja osobiscie sobie nie dawalam rady, tym bardziej ze wychowuje coreczke sama..
zdecydowalam pojsc do psychologa i zalecono mi 6ciomiesieczna terapie dla dziecka..
juz niedlugo zaczynamy i mam nadzieje, ze beda efekty :)
zycze wytrwalosci!

Odpowiedz

ola
ola | justka79 | 2015-03-02 10:02 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

"normalne dzieci", a dziecko wrażliwe jest nienormalne????????

Odpowiedz

Mama
Mama | justka79 | 2016-01-18 13:34 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Mam podobnie. Często jestem obwiniana przez męża że to po tobie jest taki wrażliwy.
Ale ja uważam, że lepsza jest wrażliwość nadmierna niż jej zupełny brak,
Moje 5 letnie dziecko wzrusza się małymi psami kwiatkami misiami. Nawet małym kawałkiem ciastka, nie pozwala go zjeść bo jest ładne.
Bardzo kocham swoje dziecko i okazuje mu dużo uczucia.

Odpowiedz

gosiako
gosiako | 2008-01-25 11:27 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Witam! mysle, że jestem dorosłym wrażliwym dzieckiem. Odkąd pamietem zawsze taka bylam. dzis w wieku 30 lat dalej jest mi cięzko robić rzeczy, które dla innych sa jak 'bułka z masłem". zastanawiam się, jak można sobie pomóc w ieku dorosłym. Rodzice juz nic nie pomogą. prosze o porady lub ciekawe lektury.

Odpowiedz
X

Logowanie

avatar

Nie masz jeszcze konta ?

Zarejestruj się




Zapomniałeś hasła?