Babyonline.pl
 
 
Rozwiń menu

Tata na wychowawczym

| 05.12.2007, aktualizacja: 01.07.2016 | 1
separator
Wyślij e-mailem
separator
Oceń :
(0)
fot. Edipresse
Jestem tatą na wychowawczym. Niektóre dziewczyny nazywają mnie bohaterem. Niektórzy faceci patrzą na mnie jak na kosmitę. A co na to moje dzieci?
Panowie, przyznajcie szczerze: ile czasu spędzacie codziennie z własnymi pociechami? Godzinę, dwie, a może więcej? Jak często udaje wam się zdążyć na wieczorną kąpiel? Czy nawet jeśli jesteście w domu, zawsze kąpiecie swoje dziecko?

Jeszcze przed narodzinami Kubusia zrobiłem rachunek sumienia i – niestety – nie wypadł on najlepiej. Okazało się, że w ciągu ostatnich dwóch lat kąpałem Agatkę mniej więcej co drugi wieczór – a robię to zawsze, gdy jestem w domu. Wniosek? Tylko połowę wieczorów w miesiącu spędziłem z malutką. Nie najlepszy wynik, prawda?

Nie chodzi jednak tylko o kąpiele, ale przede wszystkim o to, by własnych dzieci nie oglądać wyłącznie w weekendy. Dlatego postanowiłem to zmienić i już za kilka tygodni przestaję... pracować! Wybieram się na długi urlop. Wychowawczy.

Przed decyzją o urlopie wychowawczym taty

Oczywiście, że decyzji nie podjąłem pochopnie. Zastanawiałem się nad tym pomysłem przez kilka miesięcy (!), wnikliwie rozważyłem wszystkie za i przeciw. Przeanalizowałem także rodzinne finanse, charakter mojej pracy i pracy mojej żony. Wziąłem pod uwagę posłanie dzieci do żłobka i wynajęcie opiekunki, gdybyśmy jednak oboje mieli pracować.

Jaki wniosek? Uwierzcie mi, wybór nie był trudny. Moja żona zarabia więcej, choć spędza w pracy mniej czasu niż ja. No i nie wyobrażaliśmy sobie, że oddamy naszego kilkumiesięcznego maluszka do opiekunki ani tym bardziej do żłobka.

Plusy urlopu wychowawczego taty

Co zyskam, idąc na urlop wychowawczy? Na pewno mnóstwo bezcennego czasu spędzonego z brzdącami i szansę, by obserwować, jak dorastają. To jest czas, którego nikt nie cofnie. Moje dzieci tylko raz będą małe, a ja na zawodową pracę będę miał jeszcze caaaałe życie. Prawda, że reszta jest w sumie nieistotna?

Przez ostatnie dwa lata, czyli po narodzinach Agatki, obserwowałem w domu, jak bardzo męczące i monotonne może być życie młodej mamy. Dziecko, dom, praca, dziecko, dom i tak w kółko. Widziałem, jak dla Małgosi opieka nad Agatką staje się uciążliwym i – muszę to przyznać – przykrym obowiązkiem. Zresztą wcale jej się nie dziwię.

Dlatego mam nadzieję, że kiedy ja będę na urlopie wychowawczym, a moja żona przez większość dnia w pracy, na nowo zatęskni za naszymi dziećmi. I czas spędzony z nimi stanie się znów radością, a nie rutyną i przymusem.

Urlop wychowawczy: rozterki taty

To wszystko jednak są tylko moje wyobrażenia. Tak naprawdę nie mam zielonego pojęcia, jak się potoczy nasze rodzinne życie. I staram się odpowiedzieć na tysiące pytań. Czy sprawdzę się w nowej roli? Czy nasze dzieci zaakceptują, to, że ich mamy nie ma w domu, a przynajmniej nie tyle co kiedyś? Czy nie będę miał dość tej monotonii, tego, że każdy dzień będzie taki sam: pobudka, śniadanie, spacer, obiad, gry i zabawy, kolacja, kąpiel? Czy nagle nie zatęsknię za pracą i zawodowymi wyzwaniami?

Mam nadzieję, że zrozumiecie, dlaczego nie mogę się doczekać tego urlopu. Chciałbym się wreszcie przekonać, jak to będzie, kiedy to ja, a nie moja ukochana żona, będę wychowywał nasze dzieci. Oczywiście część znajomych patrzy na mnie trochę tak, jakbym się urwał z choinki. Facet na wychowawczym? Pytają mnie, jak to sobie wyobrażam. I czy jestem świadomy tego, że po miesiącu prawdopodobnie zacznę marzyć/śnić/myśleć o ucieczce z domu? Tak najczęściej mówią moi koledzy. Natomiast koleżanki wręcz przeciwnie: gratulują decyzji, obiecują trzymać kciuki, a czasem nawet nazywają mnie bohaterem.

– Bohaterem nazwiecie mnie za rok, jak wszystko pójdzie dobrze – odpowiadam im zwykle. I zaraz dodaję, że przecież takimi bohaterami jak ja są miliony kobiet i – zaledwie – garstka mężczyzn na całym świecie, którzy decydują się zostać w domu ze swoimi dziećmi. I naprawdę nie ma w tym nic nadzwyczajnego.

Tata na co dzień

Choć mam mnóstwo obaw, jestem pewien, że się uda. Że sprawdzę się w nowej roli i że wreszcie będę tatą na co dzień, a nie tylko od niedzieli. Ciągle pamiętam relacje Małgosi z czasów, kiedy intensywnie pracowałem i nie spędzałem zbyt wiele czasu w domu. Agatka dopytywała mamę, kiedy tata wreszcie wróci z pracy. Gdy dzwonił telefon, zawsze pytała, czy to tatuś. A kiedy ktoś pukał do drzwi, rzucała się w ich stronę i krzyczała "tatuś!". I wiem, jak bardzo była rozczarowana, gdy okazywało się, że to jednak ktoś inny.

Zobacz też:
separator
Wyślij e-mailem
separator separator
Komentarze (1)
avatar

Kaz
Kaz | 2007-12-17 17:09 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Witam wszystkich serdecznie,
Z racji tego ze jestem własnie ojcem na wychowawczym postanowilem sie wypowiedziec w tej kwestii. Nie moge powiedziec ze zostalem przymmuszony do "macierzyństwa" w zasadzie sam sie na to chetnie zgodzilem, co było tego przyczyną? A mianowicie miedzy innymi różnica w zarobkach, tak akurat sie sklada ze to żona jest wstanie zarobic duzo wiecej ode mnie i zdecydowalismy sie na to ze to ja zostane w domu, i jak jest? jest wspaniale, córka konczy rok i z kazdym dniem chcem z nia coraz wiecej przebywac, i powiem wszystkim ojcom nie ma sie czego bać nie taki "diabeł" straszny jak go malują.
wszystkim ojcom zycze powodzenia i duzo radosci z pociech.

Odpowiedz
X

Logowanie

avatar

Nie masz jeszcze konta ?

Zarejestruj się




Zapomniałeś hasła?