Babyonline.pl
 
 
Rozwiń menu

Prawdziwe historie: Trudne początki ciąży, ale szczęśliwe zakończenie

| 24.11.2014, aktualizacja: 04.09.2015 | 0

Mam na imię Patrycja. Obecnie mam 22 lata. Kiedy na świat przyszedł Igorek, mój syn, miałam 21 lat. To już pewnego rodzaju tradycja rodzinna - moja babcia, miała tyle samo lat, gdy rodziła moją mamę, mama miała tyle samo lat, gdy rodziła mnie.

separator
Wyślij e-mailem
separator
Oceń :
(34)
test ciążowy, ciąża, kobieta w ciąży
fot. © Alliance - Fotolia.com
Moja ciąża nie była planowana. Z moim partnerem, teraz już mężem, jesteśmy od sześciu lat, w tym małżeństwem od roku i trzech miesięcy. Różnie między nami bywa, jak w każdym związku. 
Nasze zabezpieczenie to było tzw. kalendarzyk małżeński. Miesiączkowałam regularnie, obliczałam sobie dni płodne i niepłodne. Udawało nam się przez 5 lat. Choć z perspektywy czasu myślę, że byłam nieodpowiedzialna. 
W lutym 2013 roku pomyliłam się w obliczeniu dni. Gdy się zorientowałam, czułam że zaszłam w ciążę. To może wydawać się głupie, ale tak było. Z mężem mieszkaliśmy oddzielnie – ja u moich rodziców, on u swoich. 

Jestem w ciąży

Przyszedł dzień, w którym powinnam dostać okres. Wieczorem, wracając z pracy, podjechałam do apteki i kupiłam test. Nie mogłam dłużej czekać, byłam tak niecierpliwa, jak dziecko, które czeka na prezenty pod choinką. Zrobiłam test ciążowy i... nie wiem, czy jestem w ciąży. Na teście ta druga kreska potwierdzająca ciąże była mało widoczna. 
Zrobiłam drugi test, znów niejednoznaczny. Pokazałam go mojemu mężowi, ale on również nie był pewny. Postanowiłam pójść do lekarza, by upewnić się w 100%. To nie był najlepszy okres dla mnie. Mój chłopak nie chciał mieć dziecka, często się kłóciliśmy. Twierdził, że nie poradzimy sobie. Namawiał mnie, abym wzięła jakieś tabletki poronne. To było straszne. 
Inaczej na tę sprawę patrzyłam, chciałam tego dziecka, choć go nie planowałam. Wiedziałam, że mogę liczyć na pomoc rodziców.
Lekarz potwierdził ciążę. Byłam naprawdę szczęśliwa. Gdy wyszłam w gabinetu i pokazałam zdjęcie USG mojemu chłopakowi, załamał się. Poszliśmy do samochodu, zaczęliśmy się kłócić. Krzyczał na mnie, żebym wróciła do lekarza, że sobie nie poradzimy, pytał, jak to sobie wyobrażam. 
Jego słowa bardzo mnie raniły.
Przyjechałam do domu, siadłam na łóżko i patrzyłam się w podłogę. Do pokoju przyszła mama i zapytała, co się stało. Z płaczem powiedziałam, że byłam u lekarza i że jestem w ciąży. Reakcja mojej mamy troszkę mnie zszokowała. Powiedziała: "Nie ty pierwsza i nie ostatnia. Nie płacz, bo nie ma czego". 
Nie powiedziałam mamie, że mój chłopak kazał mi usunąć ciąże. Gdy emocje opadły, jeszcze tego samego dnia mój chłopak przeprosił, przemyślał wszystko i nawet cieszył się, że zostanie tatą. Zapomniałam o tym, co mówił mi po wizycie.

Wspólne życie

Mój mąż dostał w spadku pół domu, które było do generalnego remontu. Nie mieliśmy żadnych oszczędności, więc moi rodzice powiedzieli, że wyremontują nam ten dom. Remont szedł dość powolnie, bo zawsze było coś do naprawienia, coś do zrobienia od nowa.
W ciąży czułam się świetnie. Na początku były mdłości, ale nie poranne, tylko przez cały dzień. Szybko znalazłam na to patent, po prostu musiałam coś zjeść, cokolwiek. Po za tym żadnych wymiotów. 
Przed ciążą paliłam papierosy, więc gdy tylko dowiedziałam się, że jestem w ciąży rzuciłam je. W drugim tygodniu ciąży nawet odrzucał mnie dym tytoniowy. Dzidziuś rozwijał się prawidłowo. 

Pobyt w szpitalu

W 22. tygodniu ciąży trafiłam do szpitala. Nie mogłam chodzić, ani podnieść się z pozycji leżącej do siedzącej. Miałam dziwne skurcze. Przestraszyłam się, bo to była moja pierwsza ciąża i nie wiedziałam co się dzieje. Pojechałam do szpitala nieprzygotowana na to, że zostawią mnie na obserwacji. Myślałam, że lekarz mnie zbada mnie, zrobi USG i odeśle do domu, jeśli jest wszystko ok. Stwierdzili, że to skurcze spowodowane tym, że macica powiększa się. Nieprzyjemna pielęgniarka zaczęła wymądrzać się, że to normalne i po co w ogóle przyjechałam do szpitala. Ja jej wtedy też niezbyt miło odpowiedziałam, że to moja pierwsza ciąża, i że nie muszę wszystkiego wiedzieć. 
Płakać mi się chciało, bo to mój pierwszy w życiu pobyt w szpitalu. Nic przy sobie nie miałam, ani do spania, ani do picia. Noc jakoś przeżyłam. Z samego rana badania i test na obciążenie glukozą... O zgrozo! Co to jest?! Wtedy po raz pierwszy odkąd jestem w ciąży chciało mi się wymiotować
Następny dzień też jakoś przeżyłam. W poniedziałek miałam USG połówkowe, które mój lekarz prowadzący powinien zrobić w 20. tygodniu ciąży. 
Nie znaliśmy płci, dość długo byłam przekonana, że to będzie dziewczynka, ale w nocy, przed badaniem, śnił mi się chłopiec. Sen sprawdził się! To był chłopiec. Mąż skakał z radości, bo bardzo chciał mieć syna pierwszego. Wróciłam do domu. Ciąża przebiegała książkowo. Mały rósł prawidłowo. W połówkowym USG ważył 600g, a już w 31. tygodniu 2600 g. Lekarz obawiał się, że jeśli będzie rósł w takim tempie, może ponad 4 kg ważyć przy porodzie. Dla mnie najważniejsze było, aby był zdrowy i nic więcej.

separator
Wyślij e-mailem
separator separator
Komentarze (0)
avatar
X

Logowanie

avatar

Nie masz jeszcze konta ?

Zarejestruj się




Zapomniałeś hasła?