Babyonline.pl
 
 
Rozwiń menu

Zrozum, co dziecko przeżywa podczas rozwodu rodziców

| 18.12.2006, aktualizacja: 07.10.2016 | 0

Gdy mama i tata się rozstają, świat dziecka chwieje się w posadach. Dowiedz się, co twoje dziecko może czuć w takiej sytuacji.

separator
Wyślij e-mailem
separator
Oceń :
(0)
33032324.jpg
fot. Edipresse

Rozwód rodziców w najbardziej dramatyczny sposób przeżywają dzieci, które nie były przygotowane na taką sytuację. Ale nawet gdy rodzice zatroszczą się o uczucia swoich dzieci podczas rozwodu, ich reakcja na rozwód jest na ogół bardzo silna.

Reakcja dziecka na rozwój rodziców

To, jak silnie dziecko zareaguje na rozwód rodziców i jak bardzo go przeżyje zależy od kilku czynników:
  •  Wiek dziecka podczas rozwodu rodziców - najtrudniej z rozstaniem rodziców pogodzić się dzieciom między 7. a 16. rokiem życia.
  • Rodzeństwo - najboleśniej rozwód rodziców przeżywają jedynacy. Brat lub siostra stanowią w tej sytuacji wsparcie.
  • Atmosfera w domu i sposób rozstania rodziców - wojna między rodzicami, kłótnie i wzajemne oskarżenia odbiją się bardzo negatywnie na psychice dziecka po rozwodzie rodziców, choć początkowo może ono odczuć ulgę, gdy sytuacja się uspokoi. Pokojowe rozstanie nie pociągnie za sobą tak dramatycznych skutków.

Rozwód rodziców budzi lęk u dziecka

Typowym uczuciem dzieci podczas rozwodu rodziców w podobnych sytuacjach jest lęk. Dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, które do tej pory zapewniali mu rodzice. Boi się, że zostanie opuszczone, bo „skoro odszedł tata, to może odejść i mama, i zostanę wtedy sam”. Martwi się, że teraz mama może przestać kochać również jego. W obawie przed jej utratą, bo to z nią zwykle zostaje dziecko, chodzi za nią krok w krok i nie pozwoli nawet na kilka minut wyjść do sklepu.

Małe dziecko po rozwodzie może chwilowo cofnąć się w rozwoju

Brak poczucia bezpieczeństwa po rozwodzie rodziców może objawić się także cofnięciem się dziecka w rozwoju – samodzielne już przedszkolaki trzeba ubierać, myć, karmić. Kilkulatek może zacząć się moczyć, ssać palec lub budzić w nocy z krzykiem. Takie zachowania zazwyczaj mijają samoistnie po kilku tygodniach, dlatego okaż dziecku dużo cierpliwości i zrozumienia. Nie wyśmiewaj go, gdy chce znów ssać smoczek, nie opędzaj się, gdy trzyma cię za sukienkę. Miej dla niego w tym trudnym okresie dużo czułości i cierpliwości. Zachęcaj, by wyrażał swoje uczucia (np. w zabawie opowiadając, co czują lale i misie) i stale zapewniaj, że zawsze będziesz przy nim i zawsze będziesz go kochać.

Dziecko może obwiniać się za rozwód rodziców

Małe dzieci, które nie są w stanie zrozumieć motywów działania rodziców, często sobie przypisują winę za rozwód rodziców. Mogą na przykład dojść do wniosku, że „tata odszedł, bo byłem niegrzeczny, nie chciałem pić mleka na śniadanie, pomazałem kredką ścianę. Jeśli rodzice nie uwolnią ich od tego, z niejasnym poczuciem winy mogą zmagać się przez długie lata po rozwodzie rodziców.

Poczucie krzywdy starszego dziecka po rozwodzie rodziców

Dziecko, które jest już uczniem, lepiej rozumie czym jest rozwód rodziców, dlatego nie obawia się, że zostanie porzucone przed drugiego z rodziców. Może mieć za to za to poczucie krzywdy, żalu i wstydu przed rówieśnikami, że jest „inne”. Jego cierpienie może wyrażać się na różne sposoby. Dziecko może płakać, być stale smutne i zamknięte w sobie, gorzej się uczyć. Objawy mogą pojawić się także w sferze fizycznej – dziecko może zacząć się skarżyć na bóle brzucha czy głowy, mieć tiki czy jąkać się. Rodzice muszą zdawać sobie sprawę, że reakcją dziecka na ich rozwód może być również złość. Warto zachęcać dzieci do wyrażania swoich uczuć dotyczących nowej sytuacji. Ich nazwanie sprawia bowiem, że łatwiej sobie z nimi poradzić.

Agresja nastolatka po rozwodzie rodziców

Dojrzewająca młodzież najbardziej burzliwie przeżywa rozwód rodziców, bywa agresywna, buntuje się. Ten bunt może przejawiać się w różnych formach: pyskowaniu, izolowaniu się, zaniedbywaniu obowiązków szkolnych, ucieczkach z domu. Nastolatki szukają wtedy akceptacji wśród rówieśników i łatwo wchodzą w środowiska, w których jest alkohol czy narkotyki. Istnieje też niebezpieczeństwo, że dziecko buntując się zerwie kontakty z jednym z rodziców. Taka sytuacja może być szczególnie trudna dla chłopców samotnie wychowywanych przez matki, ponieważ w okresie dojrzewania bardzo potrzebują oni autorytetu ojca. Spokojna rozmowa, bez oceniania i wymówek, nastawiona na zrozumienie uczuć nastolatka jest najlepszą, choć trudną metodą zapobiegania i rozwiązywania takich problemów.

Polecamy:
separator
Wyślij e-mailem
separator separator
Komentarze (0)
avatar
X

Logowanie

avatar

Nie masz jeszcze konta ?

Zarejestruj się




Zapomniałeś hasła?