Babyonline.pl
 
 
Rozwiń menu

Tata pracuje za granicą

| 14.08.2007, aktualizacja: 14.11.2007 | 2

Długa rozłąka, nawet w słusznej sprawie, jest trudna dla rodziny. Wiedzą to Nasze bohaterki, których mężowie wyjechali pracować do innego kraju.

separator
Wyślij e-mailem
separator
Oceń :
(0)
Czerwiec 2007. Warszawa. Eliza z córeczką wsiadają do samolotu. Już tylko dwie godziny dzielą je od spotkania w Irlandii z Markiem, mężem Elizy i tatą Oleńki. Szkoda, że od razu nie może lecieć z nimi Mikrus, ich pies. Cóż, trzeba czekać do końca kwarantanny.

Czerwiec 2007. Lwów.
Jurko pakuje do auta rzeczy całej rodziny. Siedmioletni Jarema nie może już się doczekać podróży do Warszawy. Ola z malutką Melanią sprawdza, czy czegoś nie zapomnieli. Jej mama już zaczyna tęsknić za wnukami. Jak wytrzyma te pół roku rozłąki?

Polska czy Kanada?
Lwów 2002.
Jurko, mąż Oli, wyjeżdża do pracy w Polsce. Na Ukrainie ma kłopoty ze znalezieniem dobrej posady. – Niedługo wrócę – zapewnia. Ola zostaje z rodzicami i niespełna dwuletnim Jaremą. Szykują Wielkanoc. Są źli, że wyjechał akurat teraz. W domu robota, bo wszystko, jak każe tradycja, robią sami.
Jurko dotrzymuje słowa i wraca w Wielką Sobotę. Tylko że w świąteczny poniedziałek dzwoni telefon. Znowu nie ma go kilka dni. Od tej pory często myśli i mówi o pracy za granicą. Rok później ma wizę do Kanady, a w Polsce czeka na niego praca. – Co robić? – pyta Olę. Podejmują decyzję, że jeśli wyjazd, to do Polski. Kanada jest za daleko.

Miał wrócić szybko
– Ta praca miała być na trochę – wspomina dziś Ola. Liczyła, że mąż wróci do końca roku. – Zostałam sama z dzieckiem i trwającym już dwa lata remontem. Oczywiście pracowałam – wspomina Ola. – Ale najgorszy był remont. Fachowcy na Ukrainie chcą robić wszystko po swojemu, nie słuchają, co się do nich mówi. I ja, kobieta, musiałam się z nimi użerać – śmieje się. Wtedy pomogli jej rodzice. Mama Oli zrezygnowała z pracy tuż po narodzinach Jaremy. Powiedziała, że już swoje zrobiła, teraz zajmie się wnuczkiem, a Ola po doktoracie nie może siedzieć w domu.

Jakoś sobie poradzę
Warszawa 2006.
Eliza z Markiem decydują o jego wyjeździe do Irlandii. Czeka tam na niego praca. Eliza specjalnie nie przeżywa rozstania. Wie, że sobie poradzi. Będzie pracowała, zajmie się Oleńką. Ale w domu, w którym nie ma Marka, jest jej ciężko. Gdy widzi wilczura Mikrusa nasłuchującego kroków pana, płacze. Nie może tego robić przy Oli, więc łzy pojawiają się wyłącznie w nocy. Dwa pierwsze tygodnie są straszne. Potem jest trochę lepiej. Marek dzwoni codziennie, a ona pisze do niego mnóstwo listów. Opisuje, jak mijają im dni. I jak za nim tęsknią.
Oleńka nie rozumie, dlaczego taty nie ma. Jest niegrzeczna. Nie słucha Elizy. Autorytetami są teraz dla niej brat Elizy i brat Marka. Szuka w nich ojca. Eliza nie wie, jak radzić sobie z córeczką. Czyta mądre książki, poradniki. Stara się być wyrozumiała i cierpliwa. I wciąż zastanawia się, jak wytrwać do przyjazdu męża.

Nigdy w życiu!
Jurko tęskni, często dzwoni. Raz na dwa miesiące wpada do Lwowa. Mały na jego widok szaleje z radości, a Ola nie wie, od czego zacząć rozmowę. Mówić o remoncie, dziecku, a może pytać o jego pracę? – Pierwsze miesiące były ciężkie. Ja czekałam, aż on powie, że wraca. On mi mówił: „Kiedy będziecie w Warszawie…”. Miałam tylko jedną odpowiedź: „Nigdy w życiu!” – śmieje się Ola. Wtedy nie wyobrażała sobie wyjazdu ze Lwowa.
Pod koniec roku okazuje się, że Jurko zostanie dłużej w Polsce. W pracy jest szanowany. Olę to cieszy, tylko zastanawia się, co będzie z ich rodziną? Ufa mu, tylko jak to wszystko poukładać?
separator
Wyślij e-mailem
separator separator
Komentarze (2)
avatar

et
et | 2007-10-18 17:50 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

moj maz wyjechal za granice jeszcze jak bylam w ciazy wrocil gdy corka przyszla na swiat ale po miesiacu musial wracac do irlandi a my znowu zostalysmy same.Gdy oliwia skonczyla6 miesiecy postanowilismy ze nigdy wiecej rozlaki.Teraz we trójke jestesmy razem,normalną rodziną i nawet tu w irlandi szczesliwą

Odpowiedz

minka
minka | 2007-09-14 11:26 Zgłoś komentarzZgłoś komentarz do moderacji

Ja wyjechałam z Polski razem z mężem i zaledwie pięciomiesięczną córeczką za granicę. Nie chciałam go póścić samego. Miejsce ojca i męża jest przy rodzinie teraz wiem, że była to najlepsza decyzja.

Odpowiedz
X

Logowanie

avatar

Nie masz jeszcze konta ?

Zarejestruj się




Zapomniałeś hasła?